H @littlemiss.grumpy μοιράζεται μια από τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής της, όταν λίγο πριν τις εξετάσεις της στη δραματική σχολή βίωσε έντονο άγχος και πανικό. Η ψυχιατρική βοήθεια την ενίσχυσε να συνεχίσει, αλλά η αληθινή μάχη ήρθε μετά, όταν το σώμα της κατέρρευσε από το άγχος. Μέσα από την ψυχοθεραπεία και το πείραμα “Little Miss Grumpy”, κατάφερε να μετατρέψει τους φόβους της σε δημιουργία και να βρει δύναμη να σηκωθεί ξανά. Το έργο της είναι ένας φόρος τιμής σε αυτή τη συνεχή προσπάθεια.
Σημείωμα της καλλιτέχνιδος:
Τον Μάιο του 2017, λίγο πριν από τις εξετάσεις μου στη δραματική σχολή, ξυπνάω ένα πρωί και αποφασίζω να τα παρατήσω όλα. Να “κρεμάσω” μια ολόκληρη ομάδα τριάντα ανθρώπων και να μείνω στο κρεβάτι μου κλαίγοντας για το υπόλοιπο του καλοκαιριού. Ξυπνούσα με τόσο έντονη ταχυκαρδία που κουνιόταν όλο το κρεβάτι μου. Το να πάω μέχρι το μπάνιο μου φαινόταν βουνό, και το μόνο ασφαλές μέρος ήταν το σπίτι μου. Έπρεπε όμως να σηκωθώ και να ολοκληρώσω αυτό που επί τρία χρόνια προετοίμαζα. Τότε ζήτησα ψυχιατρική βοήθεια και, με ένα μικρό “μπουστ”, κατάφερα να σηκωθώ και να κάνω αυτό που έπρεπε.
Έφτασε η μέρα των εξετάσεων, μια μέρα που για έναν χρόνο έφτιαχνα στο κεφάλι μου, επινοώντας τα πιο τρομακτικά σενάρια.
Τελικά, όλα πήγαν καλά, και η μέρα αυτή έμεινε στην καρδιά μου ως μία από τις καλύτερες της ζωής μου.
Τον Αύγουστο του ίδιου έτους, αποφάσισα πως δεν χρειάζομαι καμία βοήθεια, ότι όλα πέρασαν και όλα πήγαν καλά. Αποφάσισα, μαζί με τον γιατρό μου, να σταματήσω την “προσωρινή” αγωγή μου, γιατί, άλλωστε, τα κατάφερα.
Τότε όμως ήταν που το σώμα μου και το μυαλό μου ξεκίνησαν μια πραγματική μάχη. Ήταν σαν να ήμουν δύο άνθρωποι: ένας που πίστευε πως τα κατάφερε, ότι είναι καλά και μπορεί να ξεπεράσει τα πάντα, και ένας άλλος που έλεγε πως η ζωή είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο. Το σώμα μου κατέρρευσε. Μπήκα στο νοσοκομείο για δέκα μέρες και έκανα καθημερινά εξετάσεις με ολόκληρες ομάδες γιατρών. Το πόρισμα, προς μεγάλη μου τύχη, ήταν ένα: άγχος. Σωματοποίηση της αγωνίας και του πανικού μου. Μου σύστησαν, λοιπόν, ψυχοθεραπεία.
Ξεκίνησα τη συνεχή ψυχοθεραπεία τον Σεπτέμβρη του 2017 (στο παρελθόν έκανα κατά καιρούς, αλλά με αρκετές διακοπές). Παράλληλα με την ψυχοθεραπεία, ξεκίνησε και το μεγάλο μου πείραμα που λέγεται “Little Miss Grumpy”. Την ίδια χρονική περίοδο. Γιατί, από την πρώτη κιόλας στιγμή, κατάλαβα πως οι φόβοι μου, αν παραμείνουν φόβοι, θα είναι το πιο άχρηστο πράγμα μέσα στο κεφάλι μου. Έπρεπε, εκτός από το να τους εκφράσω στον ψυχολόγο μου, να τους δώσω μορφή. Η στιγμή που κατάλαβα πως εγώ είμαι όλα αυτά που μου συμβαίνουν — δεν πρόκειται ούτε για δαίμονες ούτε για ψιλόλιγνες μαυροφορεμένες φιγούρες — ήταν το πέρασμα από τη σύγκρουση στην αποδοχή. Το μυαλό μου, όσο φωτεινό και πολύχρωμο μπορεί να είναι, άλλο τόσο ανήλιαγο και τρομακτικό μπορεί να γίνει.
Τα υπόλοιπα είναι λίγο πολύ γνωστά. Το πείραμα πιστεύω πως πέτυχε και η ψυχοθεραπεία συνεχίζεται ως σήμερα. Ο φόβος δεν νίκησε, μετουσιώθηκε, και το σώμα όταν καταρρέει έμαθε να σηκώνεται ξανά.
Ακολούθησε μάς στο Instagram, για να δεις και το έργο του επόμενου καλλιτέχνη.
