Οι άνθρωποι συχνά φτάνουν στη θεραπεία όταν κάτι επιμένει, επαναλαμβάνεται ή δυσκολεύει τη ζωή τους με τρόπο που δεν αλλάζει απλώς επειδή το κατανοούν. Το ίδιο σύμπτωμα δεν έχει αναγκαστικά την ίδια σημασία ή λειτουργία για δύο διαφορετικούς ανθρώπους. Γι’ αυτό στη θεραπεία δεν ξεκινώ από μία έτοιμη τεχνική, αλλά από την κατανόηση του αιτήματος, του ανθρώπου και των συνθηκών μέσα στις οποίες εμφανίζεται η δυσκολία. Εργάζομαι ως Κλινικός Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής, με ιδιωτική κλινική πρακτική από το 2008. Η κλινική και ψυχοθεραπευτική μου εκπαίδευση θεμελιώθηκε στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Κλινικής και Κοινωνικής Ψυχολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, μέσα από 2.500 ώρες εποπτευόμενης άσκησης σε δομές ψυχικής υγείας, εκπαίδευση στο γνωσιακό-συμπεριφορικό μοντέλο, κλινική αξιολόγηση και ψυχοθεραπευτική παρέμβαση. Η πορεία αυτή συνεχίστηκε με μακρόχρονη εκπαίδευση στην ψυχαναλυτική διαδικασία και τεχνική, η οποία έχει διαμορφώσει ουσιαστικά τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζω την προσωπική ιστορία, τις σχέσεις, τις συγκρούσεις και όσα τείνουν να επαναλαμβάνονται στη ζωή ενός ανθρώπου. Δεν βλέπω, όμως, τον άνθρωπο αποκομμένο από τις συνθήκες μέσα στις οποίες ζει. Οι σχέσεις, η οικογένεια, η εργασία, οι απώλειες, οι μεταβάσεις και γενικότερα όσα συμβαίνουν στη ζωή του επηρεάζουν συχνά τον τρόπο με τον οποίο μια δυσκολία εμφανίζεται, αποκτά νόημα ή επιμένει. Ανάλογα με το αίτημα, την κλινική αξιολόγηση και τους στόχους που διαμορφώνουμε μαζί, η θεραπεία μπορεί να εστιάσει περισσότερο σε αυτό που πιέζει στο παρόν ή να προχωρήσει βαθύτερα στην κατανόηση όσων το συντηρούν. Τα δύο επίπεδα δεν είναι κατ’ ανάγκην ανταγωνιστικά· συχνά αποτελούν διαφορετικές πλευρές της ίδιας θεραπευτικής πορείας.